Zbadano zdolność dwóch powszechnie jadalnych gatunków grzybów, Pleurotus ostreatus oraz Hericium coralloides, do metabolizowania selenu w warunkach wzrostu w obecności seleninu (Se(IV)) i selenianu (Se(VI)). Efektywność akumulacji selenu była 4–8 razy wyższa w przypadku zastosowania Se(IV) jako źródła selenu. Analiza metodą HPLC z wymianą anionową sprzężoną z ICP-MS (anion-exchange HPLC-ICP-MS) wykazała niemal całkowitą (>98,5%) metabolizację Se(IV) do form organicznych, podczas gdy dla Se(VI) frakcja niezmetabolizowana wynosiła 8–18%, w zależności od gatunku. Zmetabolizowany selen odzyskiwano głównie (>40%) w postaci gatunków rozpuszczalnych w wodzie, następnie w ~20% w nierozpuszczalnych w wodzie polisacharydach oraz w ~10% w nierozpuszczalnych w wodzie białkach. Selenometionina była dominującym gatunkiem w P. ostreatus, stanowiąc ponad 45% zaabsorbowanego selenu, natomiast w H. coralloides była mniej obfita (15–18%). Wodnorozpuszczalny selenometabolom, stanowiący 40–60% całkowitej zawartości selenu w próbkach, scharakteryzowano metodą HILIC sprzężoną z ESI-MS, identyfikując obecność dziesięciu dodatkowych metabolitów. Obejmowały one kilka pochodnych selenoneiny oraz dipeptydy zawierające selenocysteinę winylową, co sugeruje istnienie wcześniej nieopisanych szlaków metabolizmu selenu u grzybów.