English versionProf. Aaron Ciechanover doktorem honoris causa PW i UW
15 listopada 2011 roku profesor Aaron Ciechanover otrzymał tytuł doktora honoris causa Politechniki Warszawskiej.i Uniwersytetu Warszawskiego.
Profesor Aaron Ciechanover, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie chemii z 2004 r. urodził się w Izraelu w 1947 r., gdzie rozpoczął i kontynuował badania naukowe w zakresie proteolizy białek, mechanizmu ich wewnątrzkomórkowej degradacji. W 1982 r., razem z dwoma naukowcami, Irwinem Rose i Avramem Hershko, odkrył mechanizm kontrolowanej degradacji białek z udziałem ubikwityny i proteasomu. Osiągnięcie to stworzyło nowe możliwości w zakresie opracowań leków przeciw chorobom nowotworowym i neuroderagadacyjnym.
16 listopada profesor wygłosił odczyt pt. „Drug Development in the 21st Century and the Personalized Medicine Revolution: Are We going to Cure all Diseases?" w ramach Konwersatorium Politechniki Warszawskiej.
Profesor Aaron Ciechanover
Urodził się 1 października 1947 r. w Hajfie (Izrael). Jego rodzice przyjechali do Izraela z Polski w latach dwudziestych XX w. Od najmłodszych lat interesował się biologią i chemią. W 1965 r. rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie. W ramach stażu medycznego podjął w 1972 r. pracę w laboratorium biochemicznym dr. Avrama Hershko w nowo utworzonym Wydziale Medycznym Izraelskiego Instytutu Technicznego TECHNION w Hajfie. Już wtedy rozpoczął badania nad proteolizą białek, które musiał przerwać ze względu na obowiązkową służbę wojskową.
W latach 1974-1977 służył w korpusie medycznym izraelskiej marynarki wojennej. Po powrocie zdecydował się ostatecznie zerwać z praktyką lekarską i poświęcić się pracy naukowej. Powróciwszy do laboratorium Avrama Hershko, w ramach stażu doktoranckiego, kontynuował badania nad nieznanym wówczas mechanizmem wewnątrzkomórkowej degradacji białek. Dokonał wtedy przełomowego odkrycia roli ubikwityny w tym mechanizmie, publikując swoją najważniejszą pracę naukową w 1978 r. i uzyskując tytuł doktorski w 1981 r. Część badań prowadził w tym okresie pod kierunkiem prof. Irwina Rose w Fox Chase Cancer Center w Filadelfii w USA. Wspólna praca doprowadziła do odkrycia w 1982 r. pełnego mechanizmu kontrolowanej degradacji białek z udziałem ubikwityny i proteasomu.
W latach 1981-1984 prof. Ciechanover odbył staż podoktorski w Massachusetts Institute of Technology (MIT) zajmując się specyficznymi substratami ubikwitynacji, stwarzającymi możliwości projektowania innowacyjnych leków w zakresie chorób nowotworowych i neurodegradacyjnych. Konsekwencją osiągnięć naukowych było przyznanie A. Ciechanoverowi, I. Rose i A. Hershko Nagrody Nobla w dziedzinie chemii w 2004 r.
Prof. Aaron Ciechanover jest jedną z czołowych postaci współczesnej nauki, autorem ponad 200 publikacji naukowych, uhonorowany wieloma nagrodami, członkiem honorowym ponad 20 towarzystw naukowych, w tym od 2007 r. Polskiego Towarzystwa Medycznego. Otrzymał 27 honorowych tytułów naukowych – 15 tytułów doktora honoris causa i 12 tytułów profesora honorowego.
